ยังจำไม่เคยลืมเลือน

       เมื่อ 2 ปีที่แล้วหลายคนคงยังพอจำกันได้กับภาพบรรยากาศน้ำท่วมทุ่ง ท่วมกรุงด้วย บางคนได้กลายเป็นผู้ประสบภัย บางคนกลายเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือผู้ประสบภัย และบางคนก็กลายเป็นทั้ง 2 อย่าง ด้วยเหตุผลที่ว่าไหนๆ บ้านตนเองก็อยู่ไม่ได้แล้ว งานก็ทำไม่ได้แล้ว ก็น่าจะมีอะไรที่พอทำได้และสร้างประโยชน์ให้กับสังคมส่วนรวมได้บ้าง น้ำท่วมครั้งนี้นับเป็นกิจกรรมสำคัญระดับประเทศเลยก็ว่าได้ เพราะไม่ว่าบ้านคุณจะน้ำท่วม หรือ ไม่ท่วม ทุกคนก็ต่างได้รับผลกระทบด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นราคาข้าวของที่แพงขึ้น สินค้าขาดตลาด ซึ่งถ้าใครสามารถฉวยโอกาสในช่วงนี้ผลิตสินค้าให้ทันต่อความต้องการของท้องตลาดได้ ก็จะสามารถทำรายได้เป็นกอบเป็นกำเลยทีเดียว แต่นั้นก็หมายถึงการยืนอยู่บนความทุกข์ของคนอื่นๆ

       ณ สถาบันการศึกษาและอบรมสามเณรคาทอลิกแห่งหนึ่งที่ อ.สามพราน จ.นครปฐม ก็ได้มีโอกาสเตรียมตัวรับน้องน้ำในครั้งนั้นด้วยเช่นกัน สถาบันแห่งนี้เป็นทั้งผู้ประสบภัยและอาสาสมัครที่ส่งคนไปช่วยตามที่ต่างๆ สำหรับตัวผมเองได้รับหน้าที่เป็นผู้เฝ้าระวังการโจมตีของน้องน้ำ ซี่งบรรกาศก็อย่างที่เห็นในภาพ วิทยาลัยแสงธรรมถูกล้อมไว้ด้วยน้องน้ำ ซึ่งพวกเราก็ป้องกันกันอย่างเต็มที่ แต่เหมือนสวรรค์บันดาล พื้นที่ของวิทยาลัยสูงกว่าพื้นที่รอบๆ ทำให้วิทยาลัยแสงธรรมกลายเป็นเกาะ ไม่ต้องประสบกับภัยพิบัติในครั้งนี้ (รอดตัวไป)

       สภาพรอบๆ การจราจรไม่ติดขับ เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีรถเลย มีแต่เรือที่วิ่งได้ อาหารใน ร้านสะดวกซื้อหมด ห้างสรรพสินค้าก็แทบจะไม่เหลืออะไรกิน เหตุการณ์ในครั้งนั้นคงจะเป็นบทเรียนที่เตือนให้ทุกคนเตรียมพร้อมกับภัยพิบัติในครั้งต่อไปซึ่งไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดขึ้นเม่ื่อไร